Нас хочуць запужаць і раз’яднаць. На пытанне “Чаму не пайшоў на плошчу 19 сакавіка 2006 года?” ёсць шмат адказаў. Раней і я баяўся. Баяўся што паб’юць, могуць адлічыць з ВНУ, могуць знішчыць як чалавека. Думаў - нас мала, які сэнс? Але зразумеў, што нас большасць! На вуліцу сапраўды выходзяць нямногія. І людзей, якія сёння баяцца, бессэнсоўна заклікаць у адзін момант выйсці на плошчу. Трэба пачынаць з простага, каб потым зрабіць штосьці больш радыкальнае. А праз пэўны час мы перастанем баяцца і зразумеем, што нас большасць. Мы выйдзем на плошчу.

Я, чалавек, якога хвалюе лёс Айчыны, абавязкова 16-га чысла пагашу ў кватэры святло і пастаўлю на вакно запаленую свечку Свабоды, бо не баюся спецслужбаў, бо проста не баюся. Бо калі так не зраблю - гэта будзе звычайнай трусасцю і цынічнасцю ў дачыненні да зніклых (Захаранкі і Красоўскага, Ганчара і Завадскага). Бо немагчыма бачыць, як з кожным днём павялічваецца спіс палітычных зняволеных. Бо сёння, як ніколі, мы павінны быць салідарныя адзін з адным. Гэта самае простае і самае бяспечнае дзеянне, якое можа выканаць кожны. Нават той, хто баіцца цемры. Таму што цемра павінна пужаць не нас, а тых, хто зрабіў гэтую брудную справу.
Кожны дзень мы думаем толькі пра сябе. Няхай 16-ае чысло кожнага месяца стане тым днём, калі мы будзем думаць не толькі пра сябе, але і пра Беларусь. Людзі добрай волі, я заклікаю 16-га чысла кожнага месяца ў 20.00 вас запаліць свечкі, падумаць, памаліцца аб зніклых, аб палітвязнях, аб іх сем’ях. З намі праўда і нам няма чаго баяцца.