30 ліпеня 1964 года савецкія ўлады перайменавалі мястэчка Кабыльнік у вёску Нарач. Перайменавалі таму, што, відаць, камусьці з чыноўнікаў назва падалася “немілагучнай”. І, канешне ж, ніхто нават і не падумаў, што было названа мястэчка Кабыльнік сваім імем не так проста, не па жаданні нейкага аднаго чалавека: назвы мястэчак, вёсак – то частка душы людзей, што жылі, жывуць і будуць жыць на той зямлі. Назвы населеных пунктаў адлюстроўваюць пэўныя асаблівасці мясовасці, лад жыцця, занятак жыхароў. Адным словам, назва – то адметнасць. Страцілі назву – страцілі і часцінку непаўторнасці мясцовасці.

Зрэшты, добра яшчэ, што мястэчка Кабыльнік перайменавалі не ў які-небудзь Октябрь ці Держинск (як то зрабілі з Койданавым). І “нічога”, што назва Нарач на Мядзельшчыне не ўнікальная: ёсць і пасёлак Нарач, ёсць і возера Нарач… Шэраговасць і непрыкметнасць, адсутнасць адметнасцей – гэта, зрэшты, тое, да чаго імкнуліся саветы, а зараз вельмі часта і лукашэнкаўская ўлада. Чаго толькі вартыя нядаўнія перайменаванні цэнтральных праспектаў беларускай сталіцы: праспекта Ф.Скарыны (на Незалежнасці) і П.Машэрава (на Пераможцаў).
Хоць, зрэшты, шэрасць і адсутнасць унікальнасці – то з’ява афіцыёзная, вельмі часта яе няма ў штодзённым жыцці саміх жыхароў мястэчак, вёсачак. Сапраўды, колькі год ужо мінула ад моманту перайменавання Кабыльніка ў Нарач, а старую назву яшчэ можна вельмі часта пачуць з вуснаў мясцовага люду. І гэта значыць, што памяць людзей не так проста забіць.
Ад сённяшняга дня распачынаем на партале апытанне наведнікаў пра іх стаўленне да перайменавання Кабыльніка ў Нарач.