Вочы

Калі гляджу ў людскія вочы,
У адных я бачу нейкі страх,
Ды ціхі кліч душы сірочай,
І крылаў стомленных узмах.

У другіх я бачу прысмак гора,
Пакутны шлях прайшоў здарма,
Жыццё – няўсцешная пячора,
У якой пануе часам цьма.

У трэціх – позірк мне пакажыць
Усплёск нянавісці люской
І ўсё святое ён абкружыць,
Зацісне шчасце у кут сабой.

А што паведаюць мне вочы?
Адбітак бачу ў люстры я.
Яны чарней за колер ночы,
Глыбей заганнага святла.